مرکز پژوهش‌های اتحادیه پوشاک، پلی میان ایران و جهان
تاریخ خبر : ۱۳۹۶/۰۴/۰۴ --- کد خبر ۱۰۸۷

گام‌های موثر در توسعه صنعت پوشاک ایران

سحر قره خانی :بی‌گمان اهمیت حوزه لباس و پوشاک در میان صنایع و بازار بر کسی پوشیده نیست و همین جایگاه بسیار مهم باعث شده اداره‌ این بخش بسیار حساس و دشوار شود. اتحادیه پوشاک تهران با درک این موقعیت حساس در بزنگاه اقتصادی ایران مرکز پژوه‌هش‌های اتحادیه پوشاک را تاسیس کرد تا هر چه بهتر بتواند در راه توسعه صنعت پوشاک ایران گام بردارد. در خصوص فعالیت‌های مرکز پژوهش‌های اتحادیه پوشاک با دکتر جواد صدق‌آمیز، رییس این مرکز به گفت‌وگو نشستیم که متن آن در ادامه آمده است.

آقای دکتر بفرمایید مرکز پژوهش‌های اتحادیه پوشاک با چه هدف و نگرشی تاسیس شد؟

صنعت پوشاک ایران و به طور کلی همه صنایع جهان در یک روند توسعه و پیشرفت جدی هستند. صنعت پوشاک ایران سال‌هاست از روند توسعه بین‌المللی جامانده و این جا ماندن سبب شده تا حد زیادی فضای رقابتی خود را با بقیه از دست بدهد. در این میان ما 2 راه بیشتر نداریم؛ یا این‌که این صنعت را با همه مزیت‌هایی که برایمان دارد فراموش کنیم، یا با یک روند کارشناسانه علمی، مطابق با آنچه که در جهان در حال رخ دادن است، سعی کنیم آن را توسعه دهیم.
اتحادیه پوشاک تهران با درک ضرورت توسعه صنعت پوشاک ایران برای حفظ قدرت رقابتی این صنعت در سطح بین‌المللی، اواسط سال 2014 به تاسیس مرکز پژوهش‌های اتحادیه پوشاک اقدام کرد.
توسعه صنعت پوشاک باید در چند بخش اتفاق می‌افتاد: 1- توسعه‌ای که اتحادیه و ساختار اتحادیه باید می‌پذیرفت 2- توسعه‌ای که باید بین اعضای اتحادیه اتفاق می‌افتاد 3- توسعه‌ای که باید در بازار ایران و تفکر مردم در حوزه مد و پوشاک اتفاق می‌افتاد و 4- توسعه و تغییر و تحولی که باید در نگاه و نگرش حاکمیت و دولت جمهوری اسلامی ایران ایجاد می‌شد. مرکز پژوهش‌های اتحادیه پوشاک تاسیس شد تا خوراک توسعه این 4 بخش را ایجاد کند و برای نیل به این هدف اقدامات بسیاری انجام داده است.
آنچه امروز شاهد آن هستیم تغییر نگرش و تغییر اولویت در نگاه دولتمردان و سیاستمداران جمهوری اسلامی ایران است و هدفی است که پس از 4 سال به بار نشسته است.

بی‌شک یکی از مهم‌ترین اقدامات مرکز پژوهش‌های اتحادیه پوشاک تدوین سند استراتژیک توسعه صنعت پوشاک ایران است. در خصوص این سند توضیحاتی ارائه نمایید.

این سند توسعه اولین اقدام مرکز پژوهش‌ها بود و بر اساس ظرفیت‌های خودمان، شرایط فعلی، مزیت‌های نسبی اقلیمی، مزیت‌های نسبی صنعتگران و با مطالعه شرایط بین‌المللی تدوین شد.
ما نمی‌توانستیم بدون این‌که از جریان‌های جهانی آگاه باشیم سندی تدوین کنیم و از آنجا که اکثر کشورهای بزرگ دنیا برنامه‌هایشان برای سال 2030 بود و بعد از آن به گونه‌ای فضا برای ما تاریک بود، ما یک برنامه 15 ساله متناسب با ظرفیت‌های بومی ایران تدوین کردیم.
ما می‌دانستیم یکی از بزرگ‌ترین آسیب‌های صنعت پوشاک ایران، اتکای محض به بازار داخلی ایران است و در تمام بخش‌های این صنعت جز بازار داخلی به هیچ بازار دیگری دسترسی مطلوب نداریم، بنابراین شکستن این انحصارها و ورود به چرخه جهانی صنعت مد و پوشاک یکی از مهم‌ترین اهداف این سند بود.

بفرمایید بر اساس این سند جامع، صنعت پوشاک ایران در سال 2030 باید به کجا برسد و رفتار دولت‌ها چقدر در تحقق این اهداف موثر است؟ با توجه به این‌که در این 15 سال 3 یا 4 دوره مختلف ریاست‌جمهوری را تجربه خواهیم کرد.

به بخش‌های مختلفی در سند چشم‌انداز توجه شده است‌. یکی از این موضوعات مهم سطح نگرش و دانش فنی مردم ایران نسبت به صنعت مد و پوشاک است. متاسفانه مردم ما امروزه با اطلاعات، دانش و آگاهی لازم خرید نمی‌کنند و در واقع خریدار حرفه‌ای نیستند. دانش فنی در حوزه صنعت پوشاک بسیار ضعیف است و مفاهیم اولیه و اطلاع عمومی از ویژگی‌های فنی برای مردم ناشناخته است و این موضوع برمی‌گردد به ضعف زیرساخت‌های آموزشی، فرهنگی و ارتباطی. ما در بستر شبکه‌های اجتماعی، رسانه‌های مختلف و صداوسیما با تدارک برنامه‌های مختلف سعی کرده‌ایم سطح دانش افراد را بالا ببریم، بنابراین یکی از اهداف در سند توسعه، ارتقای دانش فنی مردم در سراسر کشور نه فقط یک منطقه است.
نکته بعدی باز می‌گردد به مکانیسم‌های حوزه تولید و فضای رقابتی. ما بر اساس الگوی جمعیتی، ظرفیت‌های بومی و مواد اولیه‌ای که در اختیار داریم ظرفیت تولید 18 تا 20 میلیارد دلار پوشاک در سال و ظرفیت حدود 12 میلیارد دلار نیز برای صادرات داریم. امروز در نقطه‌ای قرار گرفته‌ایم که صادرات ما رقمی بسیار ناچیز و نزدیک به صفر است و سهم ما از بازار 15 میلیارد دلاری داخل نیز 4 یا 5 میلیارد دلار است که به راحتی می‌تواند به 10 یا 11 میلیارد دلار نیز برسد، بنابراین هدف‌گذاری برای سال 2030 این است که 65 تا 70 درصد بازار داخل را در اختیار داشته باشیم و صادراتی 12 میلیارد دلاری. طبعا روش‌های دستیابی به چنین اهدافی نیز در این سند دیده شده که از حوصله این بحث خارج است.
موضوع بعدی احیای صنعت پوشاک ایران در عرصه‌های بین‌المللی است.  این صنعت چندان که باید و شاید در عرصه بین‌المللی شناخته شده نیست و هنوز جایگاه خود را پیدا نکرده است. ایجاد یک ذهنیت خوب از صنعت پوشاک ایران در عرصه بین‌المللی نیز از اهداف سند توسعه است. ما بسیار علاقه‌مندیم تا سال 2030 جایگاه صنعت پوشاک ایران را به شایستگی در سطح جهانی ترسیم کنیم و حتی این جایگاه را قدری بیشتر از آنچه که هست به نمایش بگذاریم. رسیدن به برندهای ملی و بین‌المللی که در سند نیز ترسیم شده یکی از راهکارهای ایجاد چنین ذهنیتی نسبت به صنعت پوشاک ایران در جهان است.
تلاش می‌کنیم تا سال 2030 بین 1 تا 3 برند بین‌المللی و 15 برند ملی داشته باشیم و طبیعتا این برندها نمی‌توانند فقط در حوزه لباس فعالیت کنند و حتما باید پکیج کاملی از حوزه پوشاک داشته باشند، مثلا کیف و کفش و اکسسوری‌ها، بنابراین لازم است تلاش کنیم انسجامی بین بخش‌های مختلف این صنعت و صنایع دیگر ایجاد شود و این نیز یکی از اهداف سند توسعه 2030 است.
در حوزه خرده‌فروشی نیز ما دچار خطاهای بنیادین هستیم که بخش عمده‌ای از آن به سیاست‌ها و بسترسازی‌های غلط حاکمیتی باز می‌گردد. به یاری خدا بخش‌های مهمی از این مسائل اصلاح شده و بقیه نیز در حال اصلاح است.
رسیدن به استانداردهای خرده‌فروشی صنعت پوشاک متناسب با استانداردهای جهانی یکی از اهداف سند توسعه است. امروز برندها تابع نظام ساخت‌وساز هستند، در حالی که مراکزتجاری باید تابع استانداردهای افرادی باشند که می‌خواهند در آنجا فعالیت کنند، بنابراین تلاش برای تحمیل این استانداردها به حوزه مجتمع‌سازی نیز از اهداف سند توسعه است.
در خصوص بخش دوم سوال شما باید بگویم نقش دولت‌ها در بسترسازی و حمایت‌های قانونی بسیار جدی و زیاد است و این‌که تغییر نگرش دولت و حاکمیت در حوزه مد و پوشاک و اولویت قرار گرفتن صنعت پوشاک برای ارکان حاکمیتی در دستور کار ما قرار گرفت، به دلیل همین نقش پررنگ بود.
اما این‌که بتوانیم بگوییم رفتار ارکان حاکمیتی چقدر در رسیدن به اهداف سند توسعه تاثیر دارد همین بس که بگویم در مباحثی که مربوط به دولت‌ها نمی‌شود یا حمایت‌های دولتی از ما دریغ نشده است، حداقل یک سال از برنامه‌هایمان جلوتر هستیم و در مباحثی که نتوانسته‌ایم حمایت دولت را داشته باشیم حداقل یک سال عقب‌تر از برنامه هستیم، بنابراین حمایت دولت و هماهنگی با نظام سیاسی و حاکمیتی کشور موضوع مهمی است که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد.

ما نیاز داریم برای ورود به چرخه جهانی، در حوزه بین‌الملل با کشورهای مطرح در حوزه مدو لباس ارتباط داشته باشیم. مرکز پژوهش‌های اتحادیه پوشاک تهران در این راه چه اقداماتی انجام داده است؟
ما به این باور رسیده‌ایم که باید بخشی از ظرفیت‌هایمان در صنعت پوشاک را به فضاهای بین‌المللی اختصاص دهیم تا در زمان رکود و شرایطی مانند امروز با کمی بیشتر کردن کفه ترازو به سمت برخی کشورهای دیگر خودمان را از نابودی نجات دهیم.
اولین گام ما در سال 2015 تاسیس واحد روابط بین‌الملل در مرکز پژوهش‌ها بود. بر اساس تحقیقاتی که در حوزه بین‌الملل داشتیم 5 کشور فرانسه، ایتالیا، آلمان، انگلیس و آمریکا می‌توانستند به توسعه صنعت پوشاک ایران کمک کنند. به جز انگلیس و آمریکا که به دلیل مصالح سیاسی ارتباط گرفتن با آنها مجاز نبود با بقیه کشورها روابطی را در راستای اخذ مزیت‌هایی برای توسعه صنعت پوشاک آغاز کردیم.
اساسا در پلان استراتژیک اتحادیه پوشاک ارتباط بین‌الملل در 3بخش خلاصه می‌شود: کشورهایی که به توسعه ما کمک می‌کنند مانند همین 5 کشور، کشورهایی که در تامین مواد اولیه و ماشین‌آلات به ما کمک می‌کنند و کشورهایی که می‌توانند بازار صادراتی ما باشند.
ما بلافصله درخواست عضویت خود را به فدراسیون جهانی پوشاک (IAF) دادیم و 8 ماه زمان برد تا بتوانیم شرایط عضویت داشته باشیم و سرانجام در سپتامبر 2015 عضو رسمی فدراسیون جهانی پوشاک شدیم.
خوشبختانه بعد از پذیرفته شدن عضویتمان در فدراسیون جهانی پوشاک، تفاهم‌نامه‌ای با فدراسیون پوشاک زنانه فرانسه امضا کردیم و در حاشیه سفر نخست‌وزیر ایتالیا به ایران توانستیم تفاهم‌نامه‌ای را با فدراسیون مد و منسوجات ایتالیا (SMI) امضا کنیم که بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای داشت.
پس از این اتفاقات از رییس فدراسیون جهانی دعوت کردیم سفری به ایران داشته باشند و ما 5 روز میزبان راهول مهتا، رییس فدراسیون جهانی پوشاک بودیم که این امر در ایران بی‌سابقه بود. از آنجایی که ایشان رییس فدراسیون پوشاک هندوستان نیز بودند تفاهم‌نامه‌ای در حوزه تامین ماشین‌آلات به‌روز و همکاری‌های آموزشی هم امضا کردیم، همچنین در این سفر تفاهم‌نامه‌ای هم با فدراسیون جهانی پوشاک به امضا رسید.
در حوزه انتقال دانش و تکنولوژی هم اقدامات موثر بسیاری انجام شده است، از جمله همکاری انستیتوی مد فرانسه و برگزاری سمینار تخصصی در حوزه مد و پوشاک، همچنین دوره مدیریت مسترفشن در حال برگزاری است که در پایان این دوره مدرک ..... به دانش‌پژوهان تعلق خواهد گرفت.

در خصوص ایجاد شهرک‌های صنفی پوشاک، پیشنهادی که در فدراسیون جهانی پوشاک جزو 10 پیشنهاد برتر قرار گرفته است، توضیحاتی ارائه دهید.

طرح تاسیس این شهرک در سال 2016 جزو 10 پیشنهاد برتر در حوزه پوشاک و در فدراسیون جهانی بود و این اولین بار بود که طرحی از آسیا جزو 10 طرح اول قرار می‌گرفت. با تاسیس این شهرک تولید پوشاک در قالب نظام خوشه‌ای و با ایده‌های خلاقانه صورت می‌پذیرد، به طوری که با عالی‌ترین سطح کیفیت و قیمت تمام شده رقابتی به مردم عرضه می‌شود. امروز هم با همین ایده معتقدیم باید شهرک‌هایی تاسیس و تولیدکنندگان را تجهیز کنیم و معتقدم در 5 سال آینده این شهرک‌ها می‌توانند مزیت رقابتی جدی باشند با تولیدکنندگان پوشاک در سراسر جهان؛ از ایتالیا و برزیل در حوزه کیفیت تا چین و بنگلادش در حوزه قیمت تمام ‌شده.
این شهرک‌ها و این مدل از تولید با توجه به مکانیزم‌هایی که در آن رعایت شده است می‌تواند ضامن کیفیت رقابتی برای ایران باشد و از همین امروز هم کمپانی‌های بسیار بزرگی آمادگی تنظیم قرارداد برای پرکردن ظرفیت تولید این شهرک‌ها را دارند.

اخیرا تبلیغات گسترده‌ای از سوی ارکان مختلف نظام برای حمایت از تولید ملی صورت گرفته است. بفرمایید آیا این تبلیغات در رفتار خرید مردم در صنعت پوشاک تاثیرگذار بوده یا خیر و اساسا مرکز پژوهش‌های اتحادیه در این زمینه چه اقداماتی انجام داده است؟
پس از حادثه پلاسکو مرکز پژوهش‌ها کمپینی راه‌اندازی کرد مبنی بر حمایت از تولید داخل با این مضمون که "ایرانی کالای باکیفیت ایرانی بخر"! طبیعتا تلاش‌های رسانه‌ای برای تشویق مردم به استفاده از کالای ایرانی بسیار موثر است، اما این را از یاد نبریم که خیلی وقت‌ها کار به تحقیر و رفتارهای معکوس می‌کشد؛ اگر ما به مردم بگوییم خواهش می‌کنیم کالای ایرانی بخرید اتفاق خوبی نیست. چرا فکر کردیم خواهش برای خرید کالای ایرانی جواب می‌دهد؟ این خواهش یا تقاضا بدان معناست که کالای ایرانی خوب نیست، اما شمای مشتری برای این‌که کمکی به تولید کرده باشید از این کالاها بخرید.
این نوع رفتارها و این نوع تبلیغ شاید در کوتاه‌مدت تاثیرگذار باشد، آن هم به دلیل هیجانات ناشی از هجمه تبلیغات، اما در بلندمدت بازخورد منفی دارد، زیرا اولا بخش خردمند جامعه که اکثریت هم هستند این رفتار را اعانه‌گونه و یاری‌رسان تلقی می‌کنند و در ثانی وقتی مردم را به زور رسانه متقاعد به خرید کالای ایرانی کنیم، اگر آن کالا در مقایسه با رقبای خود کم‌کیفیت‌تر و با قیمتی بالاتر باشد، خریدار متضرر شده و اعتماد خود را از دست می‌دهد و احیای اعتماد از دست ‌رفته کار بسیار سخت‌تری است، بنابراین روش ما این است که تولیدکننده داخلی به خود سختی دهد، تحولات بنیادین در سیستم خود ایجاد کند و کیفیت، قیمت و الگوهای خود را تغییر دهد تا کالای تولیدی قابل رقابت با مشابه خارجی باشد، سپس تبلیغات مثبت برای خرید چنین کالایی داشته باشیم. تولیدکنندگان بدانند که قرار نیست به راحتی در بازار بمانند و ثروتمند شوند. مردم نباید تاوان اطلاعات کم و  عدم ‌تخصص تولیدکنندگان در حوزه مسائل فنی را بدهند، در نتیجه ابتدا از کیفیت مطمئن می‌شویم، سپس تبلیغ می‌کنیم.

 
ارسال نظر
نظرات تایید شده: 0 نظرات تایید نشده: 0
* نام شما:

ایمیل شما: (محرمانه)

تلفن شما: (محرمانه)

* پیام شما:
رتبه: بد            خوب

کد نمایش داده شده را تایپ نمایید:

تازه سازی