معماران جوان ایرانی باید صاحب سبک شوند
تاریخ خبر : ۱۳۹۶/۰۴/۱۵ --- کد خبر ۱۰۹۸

معماران جوان ایرانی باید صاحب سبک شوند
 

بشر از گذشته تا امروز، طی تمام ساعات شبانه‌روز تحت تاثیر دست‌ساخته‌های خود و پیش‌ساخته‌های طبیعت بوده است. معماری بر خلاف سایر آثار هنری، زندگی انسان را تا آخرین لحظه حیات و حتی پس از مرگ، تحت سیطره خود قرار می‌دهد. تاثیر معماری بر زندگی انسان، تمامی جنبه‌های آن از طرح اولیه تا اندازه‌ها و تناسب این اندازه‌ها با یکدیگر را شامل می‌شود. از زمانی که بشر زندگی‌اش را در کره خاکی آغاز کرد تا امروز و پس از این، مهم بوده است و خواهد بود که هر جزو محل زندگی‌اش را در چه ابعادی، کجا و با چه اندازه‌ای نسبت به سایر اجزای آن بسازد یا آنچه را به عنوان محل زندگی یا کار اختیار می‌کند، چه ویژگی‌هایی از نظر اندازه و تناسب اندازه‌ها داشته باشد. 
با مهندس هلیا راد، یکی از معماران جوان و خوشنام ایرانی به گفت‌وگو نشستیم و با دغدغه‌هایش از جنس معماری آشنا شدیم. آنچه در زیر می‌خوانید مشروح این گفت‌وگو است.

 

لطفا بیوگرافی کوتاهی از خودتان ارائه دهید و در خصوص نوع فعالیت خود و پروژه‌هایی که طراحی و اجرای آنها را بر عهده داشتید، توضیح دهید.
هلیا راد هستم متولد تهران‌، فارغ‌التحصیل رشته معماری، گرافیک، دکوراسیون داخلی و دوره‌های مختلف مجتمع فنی تهران. گروه مهندسی معماری و طراحی داخلی هلیا راد از سال 1388 فعالیت خود را در ایران، دوبی و اروپا آغاز کرده است و کلیه خدمات طراحی پلان، نما، داخلی، نظارت و اجرای پروژه‌های لوکس ساختمانی (اداری، تجاری، مسکونی، ویلایی، مشاعات و فضای سبز) از پی‌ریزی تا چیدمان را به سبک‌های مختلف و با بهترین و به‌روزترین متریال و با نیروهای حرفه‌ای ارائه می‌دهد.

بفرمایید حضرتعالی پیرو چه سبکی از معماری هستید و آیا امضای خاصی در طراحی‌هایتان دارید؟ (در واقع چه چیزی طراحی شما را منحصر‌به‌فرد می‌کند؟)
من پیرو ایده خاص هستم. سبک‌های کلاسیک، نئوکلاسیک، مدرن، پست‌مدرن، کانتمپرری، ارگانیک، مینیمالیسم، دیکانستراکشن و ... هر کدام در جای خود زیبا هستند و من هم در کارهایم استفاده می‌کنم، اما ترجیحا سبک مدرن و نئوکلاسیک را بیشتر می‌پسندم. هدف طراحی داخلی، بهبود عملکرد فیزیکی و روانی و دستیابی به اصول زیباشناسی فضای داخلی است. از نظر من، هر کار و پروژه حتی کوچک، تابلوی نقاشی ما است، بنابراین باید به بهترین شکل قلم بزنیم و امضایی به یادگار بگذاریم.

در میان اساتید معمار ایرانی و خارجی چه کسانی را الگو قرار می‌دهید و کار خود را تا چه به آنها نزدیک می‎دانید؟
از میان معماران ایرانی به مهندس هادی تهرانی، لیلا عراقیان و هون باه‌زاده افتخار می‌کنم و به بانوی بزرگ معماری زاها حدید علاقه خاصی داشته و دارم، اما در نهایت دلیلی به نزدیک کردن طرح‌هایم به شخص خاصی نمی‌بینم، چرا که هر معماری با ایده‌های خاص و منحصربه‌فرد خود می‌تواند متفاوت بودنش را به رخ بکشد.

سرکار خانم راد ما در ایران سبک معماری ایرانی – اسلامی را منحصربه‌فرد و متعلق به کشور خود و هویت خود داریم. چرا معماران و طراحان ایرانی بخصوص در سال‌های اخیر از این سبک الگوبرداری نمی‎کنند و سعی نمی‌کنند در قالب معماری ایرانی طراحی‌های به‌روزی انجام دهند؟
در ایران شکل سنتی ساختمان‌ها با آجرهای مربعی شکل، خشت و کاشی با رنگ آبی فیروزه‌ای به دلیل سرعت سرمایه‌گذاری و تغییرات اجتماعی و سیاسی تغییر پیدا کرد و با هجوم بی امان سنگ و سیمان و آهن چنان محصور شد که گویی بهشت فیروزه‌ای کاشی‌های ایران تخیلی بیش نیست.
با ورود تکنولوژی‌های جدید و مصالح ساختمانی نوین تناقضاتی در طراحی و معماری سازه‌های سنتی به ‌وجود آمد و این‌گونه ساختمان‌ها را با مشکلاتی مواجه کرد. از طرفی هزینه‌های زیادی که این سبک دارد نیز دلیل دیگری بر فراموش شدن آن است. توجه به معماری سنتی و تلفیق آن با امکانات مدرن امروزی می‌تواند مشکل‌گشای این کار باشد.

یکی از مهم‌ترین چالش‌های طراحی و معماری در ایران، کلیشه‌ای شدن طراحی‌ها و معماری‌ها است. به عنوان مثال یک دوره نمای کامپوزیت مد است، یک دوره رومی و ... و در این حوزه به یکباره همه معماران به قولی از روی هم کپی‌برداری می‌کنند، در حالی که اساسا چه برای بناهای مسکونی و چه تجاری، لازم است به تناسب لوکیشن، هم معماری داخلی و هم نما طراحی شود. چرا این اتفاق افتاده و برای برون‌رفت از آن چه باید کرد؟
پس از هجوم اطلاعات اینترنتی و ماهواره‌ای و نیز رفت‌وآمد سرمایه‌گذاران به کشورهای خارجی این‌ بار جنگ مد و معماری‌های متنوع مدتی سازندگان را به خود مشغول نمود.
نماهای مدرن، کلاسیک، استفاده از مصالحی چون ورق‌های کامپوزیت آلومینیومی، سنگ‌های مصنوعی و ... که در این دوره و بین سال‌های  1380 تا 1386 معماران پیرو مصالح نوین وارداتی شدند.
پس از آن استفاده از چوب برای نماسازی ساختمان‌های مرتفع رونق گرفت و سبکی که شاید طی سال‌های 1980 تا 2000 در اروپا و آمریکا توسط بسیاری از معماران طراحی شده بود، به یکباره مد روز معماری مدرن ایرانی شد. عمده بناها شکل و شمایلی مشابه پیدا کردند و به دلیل فرهنگ کپی‌کاری این معضل ایجاد شد. معماران به جای سعی در صاحب سبک شدن اغلب تحت فرمان سرمایه‌گذاران هستند و به سبک دلخواه آنها کار می‌کنند تا پروژه‌ای را از دست ندهند و بدین شکل یک آرشیتکت در طول دوران کاری انواع سبک‌ها را در کارنامه کاری خود دارد، اما در عمل در هیچ یک تخصص ندارد، در حالی که معماران شناخته شده جهان سبک معماری خود را یافته و با تمرکز بر آن به مرور، آن سبک، امضا و مشخصه آن معمار می‌شود.
غریب‌تر از همه آنچه که باز در ایران مشاهده شده، طراحی معماری توسط برخی مهندسان عمران است که وظیفه محاسبات پروژه‌ها را بر عهده دارند. کلیه این عوامل در 3 دهه اخیر دست غیرمتخصصان و سودجویان را باز گذاشته تا چهره و فضای شهر را به سلیقه خود تغییر دهند.

آیا همیشه همه آنچه که طراحی می‌کنید قابل اجراست و اساسا یک معمار برای تحقق طراحی خود با چه موانعی روبه‌رو است؟
به دلیل محدودیت‌ها در ضوابط شهرداری و از طرفی خواسته کارفرمایان که تمایلی ندارند از متراژ زمینشان در طراحی کم شود، دستمان در طراحی خیلی باز نیست، اما در کل با توجه به موانع موجود، سعی می‌کنیم بهترین، کاربردی‌ترین و خلاقانه‌ترین طراحی را با توجه به اجرایی بودن ارائه دهیم.

به عنوان یک آرشیتکت بفرمایید مهم‌ترین ضعف مراکزخرید ایران در حال حاضر چیست که این مراکز نمی‌توانند به اندازه مراکزخرید خارجی موفق باشند؟
وجود چندین پاساژ در مراکز شلوغ شهر که گاهی افراد را با مشکلات تردد مواجه می‌کند. پاساژهای مجاور هم که حتی طراحی خاص یا جذابیتی در ویترین ندارند، افتتاحیه‌ها و مراسم‌ها در مجموعه‌های تجاری با خدمات تکراری، رشد بی‌رویه مراکزتجاری و همچنین نبود تقاضا، افراد را با مشکل مواجه کرده است و در این میان صدور مجوزهای پیاپی برای ساخت چنین مراکزی همگان را با این سوال مواجه کرده که سود اصلی متوجه چه کسانی است؟

تحصیلات آکادمیک چقدر در میزان موفقیت شما در این عرصه موثر بوده و بفرمایید آیا همه فارغ‌التحصیلان دانشگاه فقط با اتکا به تحصیلات دانشگاهی می‌توانند افراد موفقی در این حوزه باشند‌؟
تحصیلات آکادمیک در هر رشته‌ای نیاز ضروری و شرط لازم است، اما کافی نیست. هیچ‌کس صرفا با تحصیلات آکادمیک نمی‌تواند به موفقیت دست پیدا کند. بسیاری از افراد باهوش با رتبه‌های عالی هستند که به هیچ موفقیتی دست پیدا نکرده‌اند، در حالی که بسیاری از افراد با هوش متوسط، با تلاش و کوشش و کسب تجربه‌های فراوان به موفقیت‌های بی‌نظیری دست یافته‌اند.

 
ارسال نظر
نظرات تایید شده: 0 نظرات تایید نشده: 0
* نام شما:

ایمیل شما: (محرمانه)

تلفن شما: (محرمانه)

* پیام شما:
رتبه: بد            خوب

کد نمایش داده شده را تایپ نمایید:

تازه سازی