آشنایی با بزرگ‌ترین معمار تاریخ منطقه اسکاندیناوی
تاریخ خبر : ۱۳۹۵/۰۹/۰۹ --- کد خبر ۸۱۵

آشنایی با بزرگ‌ترین معمار تاریخ منطقه اسکاندیناوی
نقوشی پاک‌نشدنی روی سنگ روزگار


 در کشور آرامی مانند فنلاند که در تاریخ معاصر خود جنگی را به چشم ندیده، خبرساز شدن به هر وسیله‌ای دشوار است، اما وقتی در این محیط آرام، ذهنی زیبا جرقه بزند، قطعا تا مدت‌ها آتشش دنیا را گرم می‌کند.
بی‌گمان اولین و مهم‌ترین جرقه، هوگو آلوار هنریک آلتو بود؛ معماری که نزدیک به 2 دهه  پس از تولد، در سال۱۹۱۶ در دهکده کورتان در بوسنی کنونی به پلی‌تکنیک هلسینکی رفت و در ۱۹۲۱ فارغ‌التحصیل شد. این شاگرد آرماس لینگرن و لارس سونک، چند سال به سراسر اسکاندیناوی، اروپای مرکزی و ایتالیا سفر کرد و مدت کوتاهی در دفتر برنامه‌ریزی نمایشگاه گوتنبرگ فعالیت داشت.
اولین دوره معماری حرفه‌ای او با شرکت در نمایشگاه صنعتی در سال ۱۹۲۲ آغاز شد، هر چند کارهای مختلف دیگری هم مرتبط با دوره دانشجویی او شناخته شده‌اند که از اهمیت خاصی برخوردار هستند.
 اولین قدم
آلتو در سال ۱۹۲۲ در «ژی‌وی‌اس‌کیلا» اولین دفتر کارش را دایر کرد و 3  سال بعد ازدواجی تاثیر‌گذار با آینو مارسیو داشت؛ ازدواجی که به واسطه هم‌شغل بودن، کمک شایانی به پیشرفت این نابغه معماری کرد. آینو مارسیو تا زمان مرگ در سال ۱۹۴۰، مهم‌ترین همکار آلتو بود. او در اداره و مدیریت کارخانه مبلمان چوبی نقش موثری داشت.
 ترک خانه
آلتو در سال ۱۹۲۷«ژی‌واس‌کیلا» زادگاهش را ترک گفت؛ شهری که در آن ساختمان‌های مهمی همچون ساختمان کلوپ کارگران و ساختمان انجمن میهن‌پرستان را ساخته بود. کارهای او در این دوره به طور کلی به دوره چند عملکردی و نئوکلاسیک مربوط می‌شود. این معمار برجسته مدت کوتاهی در تورکو، مهم‌ترین شهر معماری فنلاند حضور داشت. این سال‌ها برهه‌ای کلیدی در تکامل معماری او محسوب می‌شود، دوره‌ای که نشان می‌دهد کارهایش به طور کلی از نظر محتوایی با پیشرفته‌ترین کارهای معاصر آن عصر در اروپای مرکزی در سطح و معیار برابری قرار دارد.  آلتو در سال ۱۹۲۹ بر اثر ستایش‌های زیگفرید گیدیون در گردهمایی سیام شرکت کرد و به طور کلی به معماری مدرن جهانی روی آورد. این گردهمایی زمینه آشنایی آلتو با بسیاری از بزرگان معماری آن دوره را فراهم آورد.
 بازگشت به فنلاند
در سال ۱۹۳۱ آلتو به هلسینکی بازگشت که نشانه وابستگی کامل او به زندگی فرهنگی فنلاند بود. آنچه در این سال‌ها بر آلتو در تورکو گذشت زمینه‌ساز تحول او از معماری سنتی فنلاند به مدرنیسم بود. کارهایی که او در این چند سال انجام داده بود در پیشبرد و توسعه شیوه معماری‌اش نقش بسزایی داشت و موجب گسترش سبک معماری این مرد فنلاندی شد.
اگر چه جایگاه ارزشی معماری او در این دوره خارج از شناسه معماری‌اش قرار می‌گیرد، اما ظرفیت آثارش از یک سو ضرورتا به زمان و از سوی دیگر به بی‌زمانی مرتبط می‌شود. به عنوان مثال ساختمان کتابخانه «ویپور»، ساختمان آسایشگاه جنوب غربی فنلاند در پایمیو و ساختمان اداره مرکزی روزنامه «تورن سانومات» در تورکو در زمره آثار مدرن کلاسیک به شمار می‌روند. خانه شخصی این جادوگر عرصه معماری در هلسینکی، غرفه فنلاند در نمایشگاه جهانی نیویورک و مجموعه مسکونی کارخانه تولید سلولز، از دیگر کارهای بزرگ این آقای اعجوبه هستند.
 دوران دشوار
 او حتی در جریان جنگ جهانی در صف مقدم بود و همچنین بلافاصله بعد از جنگ به شدت دست‌اندرکار بازسازی فنلاند شد و با اقداماتی مانند طرح توسعه پایتخت ویران شده فنلاند به اندازه کافی دینش را به مرز و بوم خود ادا کرد. آلتو مدتی از کار معماری دست کشید و از اوایل سال ۱۹۵۰ ذهنش به سمت مجموعه مسایل پیچیده‌ای جهت‌گیری کرد و به طور همزمان فیزیک پایه‌ای، روانشناسی و نیازهای فرهنگی و اجتماعی عصر خود را مورد توجه قرار داد. کارهای مربوط به این دوره از جمله خوابگاه دانشجویان ارشد بیکر‌هاوس در مجموعه انستیتو تکنولوژی ماساچوست و طرح اجرا نشده گورستان کلیسای مالم در شمال هلسینکی، بازتاب حساسیت روان‌شناختی او به شکنندگی انسان در برابر تجربه رنج است. آلتو به نوعی ژرف‌اندیشی و احساس والای شاعرانه دست یافت که در معماری این عصر همطراز و برابر با آن را نمی‌توان یافت. پروژه غیر‌اجرایی قبرستان کونگز لینگبی نزدیک کپنهاگ از دیگر کارهای موفق او است.
سرانجام پروژه «وگل واید پلاتس» نشانه تناوبی دیگر در بازگشت به زمینه‌های پیچیده در کارهای او است؛ بازتاب خاصی که هر جزو را به کلان مرتبط می‌ساخت.
ساختمان دفتر رائو تاتالو، ساختمان مرکز فرهنگی، ساختمان مرکز کنفرانس فنلاند و تالار کنسرت از جمله شاهکارهای دوره میانسالی آلتو به حساب می‌آیند.
الیسا ماکی‌نی‌می، تحصیلکرده رشته معماری از زمان ازدواج با آلتو در سال ۱۹۵۲ با او همکاری داشت؛ به ویژه در طرح توسعه ساختمان پلی‌تکنیک اوتانی‌می و ساختمان مرکز فرهنگی لاپیا در رووانیمی؛ ساختمانی‌که بعدها در فاصله ۱۹۷۰تا ۱۹۷۵ به منظور توسعه ساختمان اداری و مرکز فرهنگی فعالیت می‌کرد. الیسا تا ۱۹۷۶ کارهای دفتر آلتو را که در هنگام مرگ او ناتمام رها شده بود یا هنوز در مرحله طراحی طبقات قرار داشت، ادامه داد؛ از جمله ساختمان اپرای اسن ساختمان مرکز شهری در ژا‌ی‌واس‌کیلا و کلیسای لاهتی.
 پروژه ایرانی
 آلتو بین سال‌های 1969 تا 1973 به طراحی پروژه ساخت موزه‌های هنرهای معاصر شیراز پرداخت. این طرح به سرانجام نرسید، اما خاطره‌اش تا زمان مرگ این چهره استثنایی در خاطرش باقی ماند. او رفت؛ با لقب بهترین معمار تاریخ فنلاند، یکی از 10 معمار برتر تاریخ و سومین معمار دارای بیشترین سازه در جمع 20 ساختمان بزرگ و مرتفع دنیا!

 

 
ارسال نظر
نظرات تایید شده: 0 نظرات تایید نشده: 0
* نام شما:

ایمیل شما: (محرمانه)

تلفن شما: (محرمانه)

* پیام شما:
رتبه: بد            خوب

کد نمایش داده شده را تایپ نمایید:

تازه سازی