گام‌به‌گام آشنایی با ونیز
تاریخ خبر : ۱۳۹۵/۱۱/۰۵ --- کد خبر ۸۷۱

تجسم عینی زیبایی

این‌که یک شهر با همه اجزایش در یک نقش واحد به عنوان منطقه‌ای جذاب و تفریحی معرفی شود، اتفاقی عجیب و نادر است، البته به شرطی که مثال مورد بحث، ونیز نباشد!

شما در تنها شهر آبی دنیا از هر آنچه معنای زیبایی دارد و در عمرتان باید ببینید، سیراب می‌شوید، اما ونیز چگونه ونیز شد؟

7 میلیون نفر روی آب!

 شهر کانال‌ها با جمعیتی بالغ بر 7 میلیون نفر و به مرکزیت ناحیه ونتو در شمال ایتالیا و در میان دریای آدریاتیک قرار گرفته است. ونیز به ‌صورت جزیره‌های کوچکی و به وسیله کانال‌ها از هم جدا شده است و همان‌طور که می‌دانید تردد در این شهر به وسیله قایق صورت می‌گیرد.

زیبایی خالص

 همین که در ونیز پارو بزنید، گویی از چند منطقه توریستی دیدن کرده‌اید! خیابان میدان سنت مارکز به شما ابهت امپراتوران سابق ونیز را نشان می‌دهد؛ همان‌طور که با دیدن میدان سن مارکو، ابهت مرقس، یکی از حواریون مسیح (ع) را درک می‌کنید.

 در اطراف میدان سنت‌مارکز نیز قصری سلطنتی مزین به صف غیرقابل باوری از گنج‌های غارت شده و کاخ «دوجز» با اتاق‌های ایالتی عالی را به نظاره می‌نشینید.

مدل خاص خرید

اگر مدت اقامتتان در ونیز محدود است و شهر را هم خوب نمی‌شناسید در خرید کالایی که در نگاه اول نظرتان را جلب کرده تردید نکنید، زیرا معلوم نیست چندی بعد آن را بیابید! در این شهر از طراح لباس خبری نیست، اما تا دلتان بخواهد برند وجود دارد؛ مارک‌های گوچی، پرادا، آرمانی و البته ورساچه‌. اطراف میدان‌های «کاله دلا ماندولا» و «کامپو سنتو استفانو» هم بوتیک‌های خوبی دیده می‌شوند که اگرچه معروف نیستند، اما اجناس زیبا و تکی از قبیل انواع لباس، کفش، کیف‌دستی و ... را عرضه می‌کنند.

فرودگاه

ونیز دارای یک فرودگاه بین‌المللی به نام مارکوپولو، جهانگرد معروف است که  20 کیلومتر با شهر فاصله دارد و دروازه ونیز محسوب می‌شود. افراد دارای خودرو، وسیله نقلیه‌شان را در 2 پارکینگ بزرگ پارک می‌کنند و البته برای هر روز باید 25 یورو بپردازند.

اوضاع حمل‌و‌نقل

ونیز با کانال‌های آبی‌اش در جهان مشهور است. حدود 150 کانال یا آبراه 118 جزیره ونیز را به یکدیگر مرتبط می‌کنند، جالب این‌که 400 پل این جزایر را به یکدیگر متصل کرده‌اند. در قسمت قدیمی‌و تاریخی شهر، کانال‌ها نقش خیابان را دارند و در آنها تاکسی‌ها و اتوبوس‌های آبی، مسافران را جابه‌جا می‌کنند.

 قسمت شمالی شهر همان بافت قرن‌های گذشته را حفظ کرده؛ به طوری که مردم برای رفت‌و‌آمد یا از قایق استفاده می‌کنند یا با پای پیاده به مقصد خود می‌روند. شهر ونیز 25 خط اتوبوسرانی آبی دارد. قایق سنتی و کلاسیک ونیز به نام «گوندولا» امروزه عمدتا گردشگران را جابه‌جا می‌کند یا از آن برای مراسم عروسی و جشن‌های دیگر استفاده می‌شود. بیشتر ونیزی‌ها برای رفت‌و‌آمد اتوبوس آبی سوار می‌شوند. همچنین این شهر شمار زیادی قایق شخصی دارد که همان خودروهای شخصی افراد هستند.

تاریخ باشکوه

بر اساس نوشته‌های تاریخ‌پژوهان، نخستین ساکنان ونیز از شهرهای رومی‌پادوآ، آکوئیلیا و کانکوردیو به ونیز رفتند؛ آنها به قصد ماهیگیری عازم ونیز شدند. از قرن چهاردهم میلادی شهر محل استقرار ملوانان حرفه‌ای شد و کم‌کم به علت نیروی دریایی‌اش شهرت یافت که در زمان‌های اضطراری همه مردان 18 تا 60 ساله به خدمت فراخوانده می‌شدند و آموزش‌های نظامی ‌می‌دیدند. از قرن پانزدهم ونیز به تدریج به بندری تجاری تبدیل شد و تا سال 1450 بیش از 3 هزار کشتی بازرگانی متعلق به ونیز بودند یا در آنجا تردد می‌کردند. ونیز تا سال 1797 یک جمهوری مستقل بود، اما پس از سال 1070 به خاطر لشکرکشی موفق ناپلئون بناپارت، استقلال خود را از دست داد.

 در اکتبر 1797 بر اساس معاهده‌ امضا شده بین ناپلئون و دولت اتریش، اتریشی‌ها کنترل ونیز را در اختیار گرفتند، اما در سال 1805 با عقد معاهده‌ای دیگر، شهر دوباره بخشی از پادشاهی ناپلئون در ایتالیا شد تا این که در سال 1814 به دنبال شکست ناپلئون یک بار دیگر اتریشی‌ها کنترل ونیز را در دست گرفتند. در سال 1866 پس از 7 هفته جنگ‌های خونین، ونیز دوباره بخشی از ایتالیا شد.

در دوران اشغال شهر بسیاری از بناها و آثار تاریخی آن ویران شد و شهر در فضایی از یأس و ناامیدی به حیاتش ادامه داد. در نیمه دوم قرن نوزدهم ونیز دوباره در مسیر شکوفایی قرار گرفت و به بندری جذاب برای گردشگران تبدیل شد. در طول جنگ جهانی دوم شهر به طور معجزه‌آسایی از گزند جنگ دور ماند. امروزه آثار هنری و معماری بسیاری متعلق به قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم در ونیز باقی مانده است و 70 درصد درآمد منطقه توسط توریست‌ها تامین می‌شود.

ساختار عجیب

ونیز حدود 1700 سال قبل بر روی 118 جزیره کوچک در جوار دریای آدریاتیک، در شمال شرق ایتالیا که از طریق 400 پل به هم متصل شده‌اند، ساخته شد. در سده دوم میلادی مردم قسمتی از شمال ایتالیا که از حمله‌های مکرر اقوام ژرمن به ستوه آمده بودند به این جزایر کوچ کردند و در طول قرن‌ها این شهر زیبا و رویایی را به وجود آوردند. فونداسیون ساختمان‌های شهر ونیز از چوب خاصی تشکیل شده است؛ این چوب‌های روسی ضمن داشتن ضخامت و استحکام زیاد تا وقتی در مجاورت اکسیژن قرار نگیرند، نمی‌پوسند، بنابراین به راحتی در آب قابل استفاده هستند. با این همه زیبایی، عجیب نیست که هر ساله حداقل 6 میلیون توریست از  این منطقه رویایی بازدید می‌کنند.

 
ارسال نظر
نظرات تایید شده: 0 نظرات تایید نشده: 0
* نام شما:

ایمیل شما: (محرمانه)

تلفن شما: (محرمانه)

* پیام شما:
رتبه: بد            خوب

کد نمایش داده شده را تایپ نمایید:

تازه سازی